Gönüllü öğrenci tarafından bir önceki dersin özeti yapıldı.

Bir önceki dersin genel çerçevesi çizilerek derse başlandı.

Geçmişle günümüz arasındaki zamansal mesafeyi nasıl koruruz? sorusu tartışıldı.

Geçmişteki metnin ilk yazıldığı zamanı ortaya çıkma koşullarını orada yaşayan insanları kaleme alanı yüzde yüz anlama ihtimalimiz yoktur.

Gadamer “Zamansal mesafe bizim bütünü görmemizde engeldir.” der. Çoğu konuyu tümevarımla kavrarız. Parçalardan bütünü anlamaya çalışırız.

Gadamer’in “Anlamak geleneğin hareketi ile yorumcunun hareketinin paslaşması/etkileşimidir.” sözü incelendi. Geçmiş bizimle karşı karşıya duran bir şey değildir. Benimle aynı anda hareket eden bir şeydir. Bunun farkındalığıyla metinleri ele almalıyız.

Zaman, bizimle beraber aktığı için mesafe koyabileceğimiz bir şey değildir. O halde metinler arasındaki geçmişle şu an arasındaki köprüyü nasıl kuracağız?

Zamansal mesafenin yol açtığı eleme/filtreleme sürecinin negatif boyutunun yanısıra pozitif boyutu da vardır. Yani anlamanın gerçekleşmesindeki değeri söz konusudur. O, yalnızca lokal ve sınırlı önyargıların yok edilmesine değil hakiki anlamanın gerçekleşmesine yol açan ön yargıların açıkça ortaya çıkmasına

da imkan sağlar.

“Gerçek tarihsel düşünüş kendi tarihselliğini hesaba katmalıdır.” sözü incelendi. Kişi bir metni okuduğunda kendi tarihselliğini kendi varoluşunu hesaba katarsa hermenötik bilince tekabül eder.

Hermes tanrı ve insan arasındaki tercümandır. Hermönetiğin insana yüklediği görev yorumcuya dönmek değil herkes hermes olmalıdır. Bir metni yorumlayan kişi değil anlayıp yorumlayıp uygulayan hermeslere dönüşmeliyiz.

Karar anında en doğru şeyi görebilmek ve en doğru kararı verebilmek “phronesis” anlamına gelir. En doğru kararları verebilmek için de olayları en iyi şekilde anlayıp yorumlayıp uygulamamız gerekir. Gadamer’e göre bu idrake sahip olmayan kişi de gizli bir ahlaksızdır.

Gadamer’e göre;

Hukuk “yasa”lardan oluşur. Her vakada o yasa anlayıp yorumlanıp uygulanır. Bu yüzden her yasa yeniden şekillenir.

Hermenötiği “teolojik” perpektiften değerlendirecek olursak bir kutsal bir metni okuduğumuzda bir bilim kitabı gibi okumamalı; onu anlayarak yorumlamalı ve hayatımızın içinde uygulamalıyız.

“Okuma” daima bir anlama yorumlama ve uygulama faaliyetidir.

Bir sonraki ders için ön okuma metninin sorumluluk kısmı hatırlatılarak ders bitirildi.